Het derde dek — Eline Klaver in China: de cruise, het hoogste dek en ‘you look like a movie star’

Een leverancier nodigde hen uit in China. Op dag drie een cruise, drie verdiepingen, en zij op de begane grond. Dit is wat er gebeurt als je gaat prikken: even kijken of iets lukt. In haar woorden.

Een van onze leveranciers nodigde ons uit in China. Een eer, en natuurlijk zeiden wij ja. We konden het bovendien combineren: een andere relatie van ons heeft ook een Chinese locatie, dus daar konden we meteen naartoe.

Op dag drie maakten we een cruise met onze leverancier. De boot had drie verdiepingen. Wij zaten op de begane grond, samen met de Nederlandse gasten en onze Chinese leverancier — met een kleine vijftig man in een zaal, gezellig etend en drinkend.

Maar wij houden ervan om te prikken, te kijken en op avontuur te gaan. Want als wij op de begane grond zitten, wat zit er dan op één, twee en drie?

Marc en ik gingen op onderzoek uit, naar het hoogste dek.

We hadden gehoord dat de gasten die het meest betaalden op de derde verdieping mochten zitten, dus daar wilden wij kijken.

Aangekomen op dat dek zagen we door een ruitje wie daar zaten. Ze zwaaiden naar ons. Ze deden de deur open en kwamen naar ons toe.

‘You look like a movie star!’

En wij zeiden: dat zijn wij ook. ‘Can we make a picture with you?’ Een fotoshoot later — want iedereen wilde met ons op de foto — boden ze ons binnen een drankje aan, aan hun VIP-tafel.

Wij kennen de Chinese gebruiken. Dus toen er werd geproost, dronken wij ons glas leeg en draaiden het om, om te laten zien dat er niets meer in zat. En daarna proostten wij met de rand van ons glas tegen de ónderkant van het hunne — want zo toon je respect: je proost met je eigen glas naar de onderkant van het glas van degene met wie je proost.

Dat vonden ze bijzonder, dat wij dat wisten. We kregen waardering terug, en zo dronken we nog een aantal glazen.

Ondertussen kwamen onze leveranciers van de begane grond naar boven. Jullie moeten hier snel weg. Dit kun je echt niet maken. Je kunt niet zomaar onaangekondigd bij mensen naar binnen lopen. Dit vinden ze niet leuk.

Waarop de mensen die ons hadden uitgenodigd in het Chinees zeiden dat het op hún verzoek was. Dat ze onder de indruk waren van onze tafelmanieren en van wat wij wisten van de Chinese rituelen. En of we alsjeblieft nog even mochten blijven.

Uiteindelijk bleek dit de directie van een groot telecombedrijf te zijn. We hebben er een gigantisch leuke avond gehad, met z’n allen, gegevens uitgewisseld — en zo ontstond er een relatie.

Wat ik hiermee wil meegeven: soms moet je gewoon brutaal zijn. Soms moet je gewoon je mond opendoen. Soms moet je gewoon een grapje maken. Soms moet je gewoon doen en durven. Soms moet je gewoon even de wereld verkennen. Soms moet je gewoon out of the box denken.

En soms moet je gewoon het glas heffen om te proosten op het leven.

Dit rijmt met de demotivatiedag: daar wordt ze op pad gestuurd om af te haken en verkoopt ze op elke locatie iets; hier wordt haar verteld dat ze weg moet en mag ze blijven. Twee keer hetzelfde patroon. En het is prikken in de praktijk: even kijken of iets lukt. De vraag waarvoor ze naar China gingen, welke camera wél goed is, staat met de video op de pagina over beveiligingsadvies.