Vrouwen in de techniek‘In één woord: passie.’

Geboren in Hoorn, opgegroeid in Amsterdam, geworteld in Almere. Een vrouw van de wereld: nuchter als Nederlandse kaas, met een vleugje Indische pittigheid erdoorheen. Die mix heb ik altijd binnen handbereik.

Als vrouw heb ik het soms wel lastig. Want als je aan tafel staat bij een groep mannen en mag vertellen wat jij kunt, wat je denkt, of wat je als vrouw hebt bedacht en geanalyseerd.Dan is er eerst veel twijfel. Want hoe kan ik als vrouw zoveel van techniek weten? Van computers, van netwerken, van beveiliging, van applicaties, van ontwikkeling. Hoe kan ik als vrouw zoveel details vertellen, en hoe durf ik dat ook uit te spreken?

Want zonder passie kun je jezelf niet voldoende aanleren. Zonder passie kun je iets niet vertellen. En zonder passie kun je het ook niet overbrengen. Passie is wat mij drijft en passie is wat mij doet opstaan.

Ik hield van puzzels, Lego en Playmobil. Voor mij geen poppen. Ik wil bouwen. Geef mij maar een boormachine, dan maak je mij echt blij.

Mijn eerste gedachte was dan ook: schoonheidsspecialiste. En waarom? Ik vind het leuk om mezelf leuk aan te kleden, en ik ben een vrouw, dus het leek me op dat moment het meest verstandige. Terwijl ik ondertussen mijn vader hielp met bouwen en thuis alles zelf wilde doen, zonder hulp te vragen aan anderen.

Ik heb opleidingen gehaald, certificering behaald en mezelf ontwikkeld tot vakspecialist. Niet alleen door certificaten en diploma’s, maar zeker ook met kennis en ervaring.Want door te doen leer je uiteindelijk het allermeest.

De kleine lettertjes · Eline

‘Ik ga geen lariekoek verkopen.’

Ze leest ze. Op een crème, op een pot verf, op een koppeling. En als ze er niet staan, ga ik ze halen.

Ik zeg niet dat ik het beter kan. Maar als ik iets wil begrijpen, of als ik iets niet weet, dan wil ik het altijd eerst zélf doen. Want hoe kan ik iets uitleggen als ik het niet zelf heb gedaan? Als ik het niet zelf heb getest, of niet zelf heb geprobeerd?

Ik ga geen lariekoek verkopen. Ik ga niemand vertellen over iets waar ik niks van weet. Ik ga het uitzoeken. Ik test het. Ik probeer het. Ik proef het. Ik ruik het. Ik weet er alles van op het moment dat ik het vertel. Ik ben een vrouw, dus ik wil er ook alles vanaf weten.

En ik let op de details. De kleine lettertjes. En als die kleine lettertjes er niet zijn, dan ga ik ernaar op zoek,ik vind ze namelijk vanzelf. De oorzaak, de gevolgen en de risico’s.

En of het nou gaat om een huidproduct voor mezelf, of om een gezonde salade, of om een kleur op de muur: op welke basis, waterbasis of terpentine? Moet je hem rollen of moet je hem spuiten? Ik wil het weten. Alle details.

Herkend worden · Eline

‘Ben ik een influencer? Ik weet het niet.’

Als ik over een beurs loop, word ik regelmatig aangesproken. Hé, ik ken jou van die video’s! Ik vind ze echt superleuk, ik kijk ze altijd. Of: ik herken jouw stem, die hoor ik ook regelmatig.

Nu weet ik niet of ik een zeikstem heb, of dat het gewoon een stem is die mensen herkennen. Maar het heeft effect. De manier van vertellen, en hóé ik het vertel, trekt mensen aan. Het valt op.

Ik heb het laatst ook gehad in de IKEA. Ik was met mijn dochter aan het praten, en toen tikte iemand me op de schouder: ben jij die van die video’s?

Soms is het wel een beetje gek als mensen je herkennen. En stiekem is het natuurlijk ook wel een beetje leuk. Ben ik een influencer? Ik weet het niet.

De video, door haarzelf gemaakt

De spiegel · Eline

‘Mijn spiegel leeft en loopt naast me.’

Waar keep it simple bij haar vandaan komt: niet uit een boek, maar van een kind, op een dag dat ze iets te moeilijk had uitgelegd.

Ik ben stiefmoeder, en daar ben ik trots op. Het voelt voor mij als een dochter, en het voelt als iets waar ik trots op ben.

Laatst kwam ze thuis en zei ze: mijn vriendinnen zijn fan van jou, want ze vinden jou stoer.

Ik merk dat ze dingen van mij aan het kopiëren is. Mijn gedrag, de manier waarop ik leef, hoe ik denk en wat ik doe. Ik noem haar mijn kleine smurf, mijn kleine minimie.

Eigenlijk is dat ook wel gek. Maar als je iets echt heel leuk vindt, dan ga je je erin verdiepen. En als je iets echt graag wil, dan ga je erachteraan. Lukt het niet, dan probeer je het nog een keer. En val je, dan sta je vanzelf op. Heb je een keer gehad dat iets niet lukte,de tweede keer lukt het vast.

Dat is wat ik bijbreng. Dat is wat ik leer.

Koop nooit zomaar een product,verdiep je erin. Neem nooit zomaar iets van iemand aan, maar lees je erop in. En laat het beleg niet van je brood eten, zeker niet als je het verdiend hebt.

En nu komt het grappige: ik leer hier ook van. Het is ook een spiegel voor mij. Als ik haar dingen hoor zeggen die ik zeg, of als ik haar dingen zie doen die ik doe. Maar ook als ik haar iets wil uitleggen wat ik te moeilijk heb gemaakt, en een kinderbrein dat blijkbaar op een andere manier ervaart. Keep it simple. Dat is wat zij mij geleerd heeft. Zij reflecteert mij, en zonder dat ze het doorheeft heeft ze mij geleerd dat iets kleins een grote betekenis kan hebben.

De les die ik geleerd heb: soms moet je ook eens naar kinderen kijken. Kijk eens hoe zij iets oplossen. Want wat voor ons,de mensen die wat ouder zijn en grote mensen worden genoemd,een oplossing is, is voor een kind onbegrijpelijk. Zij hebben zelf een omweg gevonden, en die omweg is het omdenken. De simpele gedachte is soms nog wel eens de grote truc uit de goocheldoos.

Dit is het gekste beeld dat we hebben, en het is echt: mijn gezicht door een glas.

Wie doorleest, komt bij de mensen met wie ik werk.