Mijn vader · Eline
‘Nog iedere dag bellen wij.’
Dit blad opende met een meisje van twaalf naast haar vader op de bouw: mag ik dit? Ik wil het ook.
Het sluit bij dezelfde man. Hij is dik in de zeventig, allang met pensioen, en ze belt hem nog iedere dag. Wie het begin heeft gelezen, weet van wie de zin hieronder komt.
Mijn vader is mijn grootste fan. Trots dat hij is. We bellen eigenlijk wel iedere dag. Hij wil altijd weten wat ik heb gedaan, wat voor avontuur ik heb beleefd, en hoe ik dingen heb opgelost.
Wat ik leuk vind, is dat hij altijd met mij wil overleggen. Hij wil altijd meedenken. Hij is dik in de zeventig en allang met pensioen, maar hij is mijn held en mijn grootste fan.
Ik heb veel van hem geleerd. Doorzettingsvermogen. Nooit opgeven. Altijd alles willen weten.
Bestaat het niet, dan maak je het. Kan het niet, dan verzin je er iets op.
Nooit opgeven, en altijd voor je uitkijken.
Die twee zinnen zijn precies wat het installatiebedrijf dat aan één man hing en de advertentie zeggen over software die niet past. Het is de stelling van Cloudzicht, en hij komt niet uit een merkdocument maar van een gepensioneerde vader aan de telefoon.
De rekening van ‘dat doe ik zelf wel’
Ik zit onder de schrammen en de blauwe plekken, en dat is geen grap. Want als je alles zelf wilt doen en alles zelf wilt proberen, maak je ook wel eens een foutje. Dan val je van je fiets. Of spring je net iets te hard. Of je bent weer eens gaan skeeleren zonder kniebeschermers, en dan kom je erachter dat dat toch niet zo slim was.
Mijn levenslessen zijn mijn ervaringen. En mijn ervaringen brengen mij verder.
Dat is de rekening van wat ze in de kleine lettertjes zegt: alles eerst zelf doen, want anders kun je niet uitleggen wat je weet. Het een is de houding, het ander de rekening.
Twee spiegels
Nog iedere dag bellen wij. Nog iedere dag overleggen wij. En nog iedere dag houdt hij mij een spiegel voor. Soms heb je dat ook nodig.
Soms brengt hij mij even terug in de tijd, want hij is nog van de oude stempel. Ver vóór de flippo’s. Uit de tijd van de telefoon met een draaischijf. Ver voor iedereen een mobiel had, en ver voor je met een telefoon of tablet online iets kon bestellen. Hij komt uit de tijd dat je nog naar de winkel ging, en dat automatiseren eigenlijk nog helemaal niet bestond.
Maar juist die tijd geeft mij inzicht. Soms is dat precies wat je nodig hebt: even een omweg, even buiten de lijntjes denken, een oplossing zoeken en dan terugkijken. Verschillende opties bekijken om tot het beste resultaat te komen.
Zij staat tussen twee spiegels. Haar vader houdt háár een spiegel voor; voor haar stiefdochter is zíj de spiegel, in de spiegel die naast me loopt. Allebei de stukken gebruiken zelf dat woord. En iemand uit de tijd van de draaischijf denkt elke dag mee met iemand die andermans bedrijf automatiseert: daarom kijkt ze eerst hoe iets zónder techniek zou gaan.
