De demotivatiedag · Eline
‘Dus hij verzon een list.’
Dit was de eerste test. Een doorgestoken kaart met drie locaties, een bouwhelm en een vies geel jasje. Wat ze nu aan tafel bij een groep mannen krijgt, is dezelfde test, alleen zonder afspraak vooraf. Hieronder vertelt ze het zelf; er is geen woord aan veranderd.
0 verkocht0 gedemotiveerd
Dinsdagochtend, samen in de auto. Marc heeft drie klanten gebeld. Rijd mee.
Laat mij eens zien hoe dat gaat.
Ik hou van verhalen en ik hou van voorbeelden. Een van de leukste verhalen om te vertellen vind ik hoe ik mezelf bewezen heb in de wereld van techniek.
Op de dag dat ik mijn vriend tegenkwam en hij mij vertelde over zijn passie voor zijn vak, raakte ik gefascineerd. De manier waarop hij erover vertelde, en de passie voor zijn werk, maakten dat ik binnen een week mijn eigen baan opzegde. Zonder hem dat te vertellen kwam ik met de mededeling: ik heb mijn baan opgezegd, ik ga bij jou werken.
Hij was het er niet mee eens. Hij zag het niet zitten. We kenden elkaar pas een week. Maar ik wist één ding zeker: ik accepteer geen nee.
Hij zat er een beetje mee in zijn maag, vertelde hij mij later. En hij wilde me ook niet teleurstellen, want de motivatie vond hij wel grappig.
Dus hij verzon een list.
Hij belde drie van zijn — naar eigen zeggen — leukste klanten, waar hij ook een gunst kon neerleggen. En hij vroeg ze: ik kom van de week bij je langs en ik neem iemand mee die we moeten demotiveren. Kun je me even helpen? Het moet vies, smerig en goor zijn. Geef haar maar een bouwhelm, bouwschoenen en een vies vestje, en neem haar mee het bouwterrein op naar de smerigste gedeeltes, met veel stof. Maak het lekker negatief, zodat ze aan het eind van de dag zeker niet wil blijven.
Locatie één Een fabriek met kunstmest
VerkochtEn zo gebeurde het. Op een dinsdagochtend, samen in de auto, onderweg naar locatie één: een fabriek met kunstmest.
Bij binnenkomst een man: zo’n meisje, wat leuk, jij wilt een dagje kijken hier. Ik kreeg werkschoenen, een veiligheidsbril, een bouwhelm en inderdaad een vies geel jasje, onder het stof.
We liepen het terrein op, onderweg naar loods één. Achteraf was dat een van de schoonste loodsen — maar hij was vies. Je kunt je wel voorstellen hoe loods drie eruitzag. Die was echt smerig.
Ondertussen stelde ik vragen. Wat doen jullie hier? Hoeveel mensen werken hier? Hoe maken jullie dit precies? Laat mij eens zien hoe dat gaat. Waarom doen jullie dit zo? Ik probeerde te leren wat er daadwerkelijk gebeurde.
De mannen vonden het wel leuk. Ze zagen niet vaak een vrouw — opgemaakt, lipstick — die haar mond opentrok, vragen stelde en daadwerkelijk iets wilde zien.
Op een gegeven moment merkte ik dat er een discussie plaatsvond over het vakgebied van mijn vriend. Ik haakte erop in. En binnen een half uur kregen we de opdracht.
Locatie twee En, vond je het wat?
VerkochtNog een kop koffie, en we gingen door naar locatie twee. Mijn vriend keek mij aan en zei: en, vond je het wat?
Met grote wijde ogen — naar zijn zeggen — keek ik hem aan en zei volmondig: ja, dit is zo leuk om te doen. Wat gaan we bij de volgende locatie zien?
Ik kon de teleurstelling in zijn ogen zien, en de hoop verdwijnen dat ik dit vandaag als demotivatiedag zou ervaren.
Locatie drie Het eind van de dag
VerkochtEn aan het eind van de dag, na afspraak drie, kun je het al raden: bij iedere afspraak was er wel iets door mij geadviseerd en verkocht.
Ik was trots. Hij was teleurgesteld. Hij zat met een probleem: we waren niet alleen met elkaar aan het daten en liet ik hem niet los — ik wilde ook nog eens precies doen wat hij deed. Bezig zijn met techniek, in zijn bedrijf, en dat iedere dag.
Tot op de dag van vandaag geniet ik van mijn werk. Ik geniet ervan om mannen en vrouwen te laten zien wat ik weet. Ik geniet ervan om iedere dag weer ergens anders te zijn, mensen te adviseren en te helpen, en vooral bezig te zijn met techniek. Want het mooiste wat er is, is bezig zijn met iets wat jou verder brengt en waar je je passie in kwijt kan.
We waren niet alleen met elkaar aan het daten.
